dinsdag 18 januari 2011
Chatten is de nieuwe rage (Geert)
06:54
Het feestgedruis van de voorbije weken is voorbij. Kerst en nieuw zijn rustig verlopen en het dagelijkse leven gaat weer zijn normale gang.
In de kerstvakantie heeft Jana Windows Live Messenger ontdekt. Met haar 8 lentes is Jana de jongste telg van de familie. Haar neven en nichten zijn allemaal 2 tot 9 jaar ouder. Het is natuurlijk logisch dat ze dergelijke zaken opvangt van haar oudere familieleden. Desondanks haar jonge leeftijd kan Jana dus sinds kort chatten met haar neven en nichtjes. In een mum van tijd was ze met de techniek weg en wist ze hoe ze haar lettertype een andere kleur moest geven, hoe ze haar lettertype moest vergroten, hoe ze een videogesprek moest opstarten, enz.
Ik werk zelf in de informaticasector en ben zelf freak van alles wat met communicatie te maken heeft, dus eigenlijk kan ik haar niets verwijten, want ze neemt natuurlijk aan mij een voorbeeld. Anderzijds vind ik het nog vrij jong om te starten, want geef toe : moet een meisje van 8 jaar niet eerder met poppen spelen? Of ben ik een ouderwetse papa en is chatten wel degelijk hot en cool bij jongeren van die leeftijd ?
Ik moet wel toegeven dat het tamelijk onschuldig blijft. Ze heeft enkel contact met neven en nichten en hier en daar een schoolkameraadje en dat gaan we zo houden. Er wordt ook gechat in de leefruimte zodat we constant controle hebben over wat ze doet. Voor de toekomst besef ik dat we er als de pinken zullen moeten bij zijn om alles in de gaten te houden qua beveiliging. Ik merk ook dat ze er zou aan verslaafd worden, mochten we niet op tijd ingrijpen. Ik probeer om haar MSN-gebruik te beperken tot 1 uurtje per dag. Als ik dat niet doe, dan blijft ze maar chatten en vergeet ze de andere leuke dingen in het leven. Want een kind is toch nog een kind.
Een ander aandachtspunt is het taalgebruik dat jongeren hanteren tijdens het chatten. Terwijl Jana nog maar in het 3de leerjaar zit en nog volop leert schrijven, worden tijdens de chatsessies verkeerde spellingen, afkortingen en dergelijke gebruikt. Ik probeer er Jana van te overtuigen om altijd de juiste spelling te gebruiken, maar ze ziet dan van anderen het tegendeel. Ik hoop maar dat haar kennis van de Nederlandse taal er niet onder lijdt en dat ze de correcte spelling toepast tijdens de toetsen en dictees in school.
Hebben jullie hier al ervaring mee ? Reageer dan gerust op dit blogbericht !
Geert.
Labels:
dinsdag 21 december 2010
Ik ben zo'n moeder (Mieke)
Ik ben zo’n moeder waarvan de kinderen theatraal beginnen te huilen als ze weggaat ‘s avonds. Een amateurpsycholoog zou kunnen denken dat die kind-moederband toch ongelooflijk hecht moet zijn. Een psycholoog met een universitair diploma zou kunnen vermoeden dat het gaat om boosheid voor een veel te vaak afwezige moeder.
Ik ben zo’n moeder die vaak wilt dat haar kinderen al wat groter en zelfstandiger zijn, om dan te mijmeren dat ze al veel te veel kunnen.
Ik ben zo’n moeder die vaak met schuldgevoel naar het werk gaat, wetende dat ze die avond niet aan de schoolpoort zal wachten. En die dan ook al dagen uitkijkt naar de zeldzame keren dat dat wel kan.
Ik ben zo’n moeder die niet altijd zin heeft om ‘s avonds een verhaaltje te lezen en er zich vlug vanaf probeert te maken door te opperen dat de zonen maar een verhaaltje aan hun beren moet voorlezen. Ik ben ook zo’n moeder die veel te snuggere zonen heeft, en dus niet met zo’n flauwe verhaaltjes gesust kunnen worden.
Ik ben zo’n moeder die graag nog uitgaat, zot doet, en die dat de dag erna probeert te compenseren met bijzondere momenten.
Ik ben zo’n moeder die het zich beklaagt als ze ‘s nachts weer moet opstaan. Maar ik ben ook zo’n moeder die ‘s nachts haar zonen zou wakker maken om te kunnen zeggen hoe graag ze hen ziet.
Ik ben zo’n moeder die niet kan koken, die nooit een overheerlijke biefstuk op hun bord zal toveren. Zo’n moeder die ondanks alles wel blijft proberen om toch iets te kunnen bakken.
Ik ben zo’n moeder die er principes op wil nahouden, maar die ze ook even graag overboord gooit als de situatie zich daartoe leent.
Ik ben zo’n moeder die droomt van een leven als huisvrouw, van kleertjes naaien en gigantische taarten bakken, van koffiedrinken met de buurvrouw en lekker oermoeder wezen tot de kindjes van school thuis komen. Ik ben er zo één die weet dat zo’n dingen niet marcheren bij sommige moeders, en daar vaak gefrustreerd van raakt.
Ik ben zo’n moeder die eigenlijk geen dochter hoeft, omdat ze veel te bang is van meisjes en vreest dat ze nooit interessant genoeg zal zijn voor een dochter.
Ik ben zo’n moeder die zowat flipt, freakt, onnozel wordt als iets zou kunnen wijzen op een aankomend gebrek aan zelfvertrouwen bij haar zonen. Zelfvertrouwen in het leven is alles, mijn beste. Gevolgd door zelfkennis.
Ik ben zo’n moeder die soms even hard kan twijfelen als ze vastberaden en recht door zee is. Met niets anders dan het lijf, warmte en liefde moet ze het doen. En op het einde zal blijken of dat van alles een beetje genoeg is geweest.
Ik ben zo’n moeder waarvan ik denk dat mijn zonen later wel eens een paar geweldig rake opmerkingen zullen geven. En die hoopt dat ze dan naar haar zullen knipogen.
Mieke.
Ik ben zo’n moeder die vaak wilt dat haar kinderen al wat groter en zelfstandiger zijn, om dan te mijmeren dat ze al veel te veel kunnen.
Ik ben zo’n moeder die vaak met schuldgevoel naar het werk gaat, wetende dat ze die avond niet aan de schoolpoort zal wachten. En die dan ook al dagen uitkijkt naar de zeldzame keren dat dat wel kan.
Ik ben zo’n moeder die niet altijd zin heeft om ‘s avonds een verhaaltje te lezen en er zich vlug vanaf probeert te maken door te opperen dat de zonen maar een verhaaltje aan hun beren moet voorlezen. Ik ben ook zo’n moeder die veel te snuggere zonen heeft, en dus niet met zo’n flauwe verhaaltjes gesust kunnen worden.
Ik ben zo’n moeder die graag nog uitgaat, zot doet, en die dat de dag erna probeert te compenseren met bijzondere momenten.
Ik ben zo’n moeder die het zich beklaagt als ze ‘s nachts weer moet opstaan. Maar ik ben ook zo’n moeder die ‘s nachts haar zonen zou wakker maken om te kunnen zeggen hoe graag ze hen ziet.
Ik ben zo’n moeder die niet kan koken, die nooit een overheerlijke biefstuk op hun bord zal toveren. Zo’n moeder die ondanks alles wel blijft proberen om toch iets te kunnen bakken.
Ik ben zo’n moeder die er principes op wil nahouden, maar die ze ook even graag overboord gooit als de situatie zich daartoe leent.
Ik ben zo’n moeder die droomt van een leven als huisvrouw, van kleertjes naaien en gigantische taarten bakken, van koffiedrinken met de buurvrouw en lekker oermoeder wezen tot de kindjes van school thuis komen. Ik ben er zo één die weet dat zo’n dingen niet marcheren bij sommige moeders, en daar vaak gefrustreerd van raakt.
Ik ben zo’n moeder die eigenlijk geen dochter hoeft, omdat ze veel te bang is van meisjes en vreest dat ze nooit interessant genoeg zal zijn voor een dochter.
Ik ben zo’n moeder die zowat flipt, freakt, onnozel wordt als iets zou kunnen wijzen op een aankomend gebrek aan zelfvertrouwen bij haar zonen. Zelfvertrouwen in het leven is alles, mijn beste. Gevolgd door zelfkennis.
Ik ben zo’n moeder die soms even hard kan twijfelen als ze vastberaden en recht door zee is. Met niets anders dan het lijf, warmte en liefde moet ze het doen. En op het einde zal blijken of dat van alles een beetje genoeg is geweest.
Ik ben zo’n moeder waarvan ik denk dat mijn zonen later wel eens een paar geweldig rake opmerkingen zullen geven. En die hoopt dat ze dan naar haar zullen knipogen.
Mieke.
dinsdag 14 december 2010
Klaar voor het eerste leerjaar? (Elli)
Vorig weekend hadden we oudercontact voor Marit, die momenteel in de derde kleurterklas zit. Ze werd zoals steeds weer de hemel in geprezen: een lief kind, werkt flink, ze luistert heel goed, helpt heel flink mee en is zelfs stil in de klas en praat enkel wanneer het mag, zoals tijdens het verteluurtje wanneer de kinderen in een kring zitten en ze hun verhaal over het voorbije weekend mogen doen… Alleen is ze op zo’n momenten niet meer te stoppen en komen de andere kleuters amper aan het woord… Jaja, zo herkennen we haar, ze tatert je de oren van de kop!
Elli.
Ze is bovendien klaar om naar het eerste leerjaar te gaan, ze kan alles wat ze moet kunnen op schoolniveau. Alleen op emotioneel vlak kan ze het waarschijnlijk nog niet aan. Ik zou het ook niet willen, haar nu losscheuren van haar vriendjes overleeft ze nooit… We zijn dan ook overeengekomen dat ze extra moeilijke werkjes zou krijgen wanneer de juf ziet dat ze te snel klaar is en we merken deze week al een vooruitgang. Waar ze enkele weken geleden niet meer graag naar school ging, vertelt ze nu heel enthousiast over wat ze moet doen en over hoe moeilijk het wel niet is. Die uitdaging zat ze dus op te wachten!
Mijn kleine meid wordt snel groot, laat haar nog maar heel even in de kleuterklas zitten, het gaat zo al snel genoeg…
Elli.
woensdag 1 december 2010
De Sint is in het land (Elli)
Wat een magische tijd is dat toch, vanaf november begint het al te leven, ’t is bijna Sinterklaas. De reclamefolders stromen binnen en de meisjes zijn er als de kippen bij om zaken aan te duiden die ze graag zouden hebben. Marit kruist alles aan dat roze is, dat met prinsessen te maken heeft of playmobil betreft, of little pet shop, of… Kortom, zo goed als alles! Jorunn begint al wat minder te willen. Playmobil doet het nog steeds goed, spelletjes voor op de nintendo of de Playstation 3, een gezelschapsspel of een cd-spelertje voor op haar kamer.
’s Avonds wordt er naar hartenlust gezongen, de schoenen worden enthousiast klaargezet met een pintje erbij voor de sint en een suikerklontje en een wortel voor zijn paard en elke ochtend spurten ze naar beneden om te zien of de Sint iets heeft gebracht.
Toen ik Jorunn op een avond op school ging halen had ze net een brief gemaakt voor de Sint, met een mooie tekening erbij. De tekst ging als volgt: “Lieve Sint, mag ik van die dierenarmbandjes hebben alsjeblieft? En wat wilt u drinken? Schrijf maar op de achterkant. Dankuwel”. De volgende ochtend kon ze lezen “Ik had graag een blonde Leffe en een cecemel voor mijn Piet”. ’s Avonds zijn ze dan opgewonden gaan slapen en de zaterdagochtend vonden ze dierenarmbandjes in hun schoen. Wat is het toch fijn om die blije gezichtjes te zien!
De verrassing was compleet toen ze vernamen dat we diezelfde dag naar het Sinterklaasfeest van Fritz zijn werk gingen dat dit jaar in Plopsa Indoor in Hasselt werd georganiseerd! Ze hebben van ver de Sint zien passeren, maar ze vonden de vuurtoren en de piratenboot, de glijbaan, de roetsjbaan en de botsauto’s toch veel interessanter. Marit wou eerst niet mee in de snelle dingen, maar eens ze erin was geweest had ze de smaak toch te pakken. Samen met de grootouders werd het een heel geslaagde dag.
Nu wachten ze vol spanning af wat de Sint thuis nog gaat brengen… Wij wachten vol spanning af of ze blij zullen zijn met wat hij beslist heeft te brengen…
Elli.
woensdag 24 november 2010
Veranderingen (Tom)
Margot is nu al 25 weken ver. Met grote ogen zie ik haar buik alsmaar groter worden en veranderen. Niet alleen zie ik haar buik veranderen, maar ook haar ‘zijn’.
Ze straalt iets zacht uit! Vanzelfsprekend maakt Margot dit hele gebeuren nog veel intenser mee. Als ‘papa’ probeer ik wel bij alles betrokken te zijn en probeer ik in de mate van het mogelijke zoveel mogelijk ‘contact’ te zoeken met de kleine spruit. De baby is de laatste dagen heel actief en daar kan ik van meegenieten. Ik kan de baby al letterlijk tegen Margots buikwand zien duwen. Dit zien of voelen valt niet te beschrijven. Het geeft langs de ene kant een gevoel van zorg en verantwoordelijkheid, maar langs de andere kant vooral een groot gevoel van liefde en tederheid. Liefde voor iets dat je eigenlijk nog niet kent maar tegelijkertijd toch al vertrouwd aanvoelt.
Als toekomstige vader begin ik al te denken hoe de baby zal opgroeien, wat hij/zij zal doen later, hoe hij/zij in het leven zal staan, welke keuzes hij/zij zal maken,… Natuurlijk is dat nog allemaal ver van mijn bed, maar toch kan ik het niet laten om daar even bij stil te staan. In ieder geval, de baby heeft mijn leven al heel hard veranderd en het beste moet nog komen!
Tom.
Ze straalt iets zacht uit! Vanzelfsprekend maakt Margot dit hele gebeuren nog veel intenser mee. Als ‘papa’ probeer ik wel bij alles betrokken te zijn en probeer ik in de mate van het mogelijke zoveel mogelijk ‘contact’ te zoeken met de kleine spruit. De baby is de laatste dagen heel actief en daar kan ik van meegenieten. Ik kan de baby al letterlijk tegen Margots buikwand zien duwen. Dit zien of voelen valt niet te beschrijven. Het geeft langs de ene kant een gevoel van zorg en verantwoordelijkheid, maar langs de andere kant vooral een groot gevoel van liefde en tederheid. Liefde voor iets dat je eigenlijk nog niet kent maar tegelijkertijd toch al vertrouwd aanvoelt.
Als toekomstige vader begin ik al te denken hoe de baby zal opgroeien, wat hij/zij zal doen later, hoe hij/zij in het leven zal staan, welke keuzes hij/zij zal maken,… Natuurlijk is dat nog allemaal ver van mijn bed, maar toch kan ik het niet laten om daar even bij stil te staan. In ieder geval, de baby heeft mijn leven al heel hard veranderd en het beste moet nog komen!
Tom.
Mama in het ziekenhuis (Geert)
Hilde sukkelt al sinds deze zomer met rugklachten. Nadat eerst een grote hernia werd ontdekt, stelde men achteraf ook vast dat de onderste tussenwervel volledig afgesleten was en dat dit best zou vervangen worden door een prothese. We hadden eigenlijk alle mogelijke middelen al uitgeprobeerd om een ingreep te vermijden, maar tevergeefs. Na een wachttijd van 6 weken werd beslist om half november te opereren. De operatie was niet van de minste. Hilde zou 8 dagen in het ziekenhuis moeten blijven en daarna minstens nog 3 maanden moeten revalideren. Vorige week was het dan zover.
Tijd voor een nieuwe planning dus. Met een hoofdjob en verschillende nevenactiviteiten is het dan ook niet simpel om zo’n week te plannen. Het stond uiteraard als een paal boven water dat mijn prioriteit deze week zou uitgaan naar privé. In mijn hoofdberoep werk ik voorlopig 4/5 en mijn bijberoep(en) kwamen deze week ook op een laag pitje te staan. Hierdoor kon ik mij ten volle toeleggen op mijn taak als plichtsbewuste echtgenoot en papa. Zo’n weekje alleen thuis met Jana was voor ons beide een nieuw avontuur en dat heeft ons wel naar mekaar doen toegroeien. Dit was voor mij zo’n week waarbij alle aandacht naar de dochter gaat en de rest op de tweede plaats komt. Samen in de zetel, soms zonder een woord te zeggen, voelt het aan alsof we mekaar begrijpen, alsof ik haar gedachten lees en weet wat zij voelt of wil zeggen.
Ik besloot om Jana ’s morgens naar school te brengen en pas daarna te gaan werken. Normaal is het Hilde die zich over Jana ’s morgens ontfermt, want als mijn vrouwtjes op een normale werkdag wakker worden om 7u30 ben ik meestal al aan het werk. Voor mij was dit dus een compleet nieuwe situatie. Al de avond voordien legden we de kleertjes van Jana klaar, want bij een meisje van 8 steekt het al nauw wat ze wil aantrekken. De eerste ochtend stond ik zelf ’s morgens om 6u00 op zoals gewoonlijk en maakte mezelf klaar tegen 7u30. Toen was het Jana’s beurt om op te staan en zich klaar te maken. Ondertussen maakte ik haar boekentas klaar. En opeens waren de kleren die ze de avond ervoor zelf had gekozen niet meer goed. Het paste niet meer bij elkaar! In het verleden hebben zich ook al dergelijke taferelen afgespeeld en Hilde gaf daar blijkbaar soms aan toe. Bij mij was de situatie anders. Alles was perfect getimed tot op de minuut en ik had een trein te halen. Ik heb dat dan ook goed proberen uit te leggen dat een trein niet wacht op iemand die te laat komt en blijkbaar is mijn boodschap wel doorgedrongen want deze situatie was éénmalig. Meisjes en kleren : het begint nu al !
De rest van de week heeft Jana zich aan de regels gehouden en heeft ze zelf voorbeeldig meegeholpen in het huishouden. Op bezoek bij mama in het ziekenhuis ontpopte Jana zich als een echt verpleegstertje. Kan ik iets voor je doen mama? Moet je een beetje water hebben? Moet ik je dekentje mooi leggen? Ze was echt in de weer om mama in de watten te leggen en te verzorgen. Als beloning mocht Jana dan af en toe bij de papa slapen in het grote bed. Hopelijk blijft dit ritueel aanhouden als Hilde morgen naar huis komt, want pas dan zal alle hulp welkom zijn.
Geert.
Tijd voor een nieuwe planning dus. Met een hoofdjob en verschillende nevenactiviteiten is het dan ook niet simpel om zo’n week te plannen. Het stond uiteraard als een paal boven water dat mijn prioriteit deze week zou uitgaan naar privé. In mijn hoofdberoep werk ik voorlopig 4/5 en mijn bijberoep(en) kwamen deze week ook op een laag pitje te staan. Hierdoor kon ik mij ten volle toeleggen op mijn taak als plichtsbewuste echtgenoot en papa. Zo’n weekje alleen thuis met Jana was voor ons beide een nieuw avontuur en dat heeft ons wel naar mekaar doen toegroeien. Dit was voor mij zo’n week waarbij alle aandacht naar de dochter gaat en de rest op de tweede plaats komt. Samen in de zetel, soms zonder een woord te zeggen, voelt het aan alsof we mekaar begrijpen, alsof ik haar gedachten lees en weet wat zij voelt of wil zeggen.
Ik besloot om Jana ’s morgens naar school te brengen en pas daarna te gaan werken. Normaal is het Hilde die zich over Jana ’s morgens ontfermt, want als mijn vrouwtjes op een normale werkdag wakker worden om 7u30 ben ik meestal al aan het werk. Voor mij was dit dus een compleet nieuwe situatie. Al de avond voordien legden we de kleertjes van Jana klaar, want bij een meisje van 8 steekt het al nauw wat ze wil aantrekken. De eerste ochtend stond ik zelf ’s morgens om 6u00 op zoals gewoonlijk en maakte mezelf klaar tegen 7u30. Toen was het Jana’s beurt om op te staan en zich klaar te maken. Ondertussen maakte ik haar boekentas klaar. En opeens waren de kleren die ze de avond ervoor zelf had gekozen niet meer goed. Het paste niet meer bij elkaar! In het verleden hebben zich ook al dergelijke taferelen afgespeeld en Hilde gaf daar blijkbaar soms aan toe. Bij mij was de situatie anders. Alles was perfect getimed tot op de minuut en ik had een trein te halen. Ik heb dat dan ook goed proberen uit te leggen dat een trein niet wacht op iemand die te laat komt en blijkbaar is mijn boodschap wel doorgedrongen want deze situatie was éénmalig. Meisjes en kleren : het begint nu al !
De rest van de week heeft Jana zich aan de regels gehouden en heeft ze zelf voorbeeldig meegeholpen in het huishouden. Op bezoek bij mama in het ziekenhuis ontpopte Jana zich als een echt verpleegstertje. Kan ik iets voor je doen mama? Moet je een beetje water hebben? Moet ik je dekentje mooi leggen? Ze was echt in de weer om mama in de watten te leggen en te verzorgen. Als beloning mocht Jana dan af en toe bij de papa slapen in het grote bed. Hopelijk blijft dit ritueel aanhouden als Hilde morgen naar huis komt, want pas dan zal alle hulp welkom zijn.
Geert.
maandag 15 november 2010
Werk, werk en nog eens werk (Elli)
Na de feesten van het verjaardagsweekend moesten we helaas terug naar de harde realiteit. Een tijdje geleden hadden we beslist in te gaan op de offerte voor het laten plaatsen van zonnepanelen. Alleen komt daar meer bij kijken dan alleen maar met de bank praten voor een groenlening. Zo zijn we dagenlang bezig geweest de zolder op te ruimen. Zoals bij velen is dat de ideale stockageplaats voor ongebruikte spullen, om het moment om zaken weg te gooien uit te stellen. Alleen komt men dan op een moment dat die plaats vol geraakt en je toch een selectie moet maken om dingen weg te gooien. En dat moment komt heel snel als je plots geconfronteerd wordt met het feit dat de zolder niet voldoende geïsoleerd is. Dozen vol met babykledij, lakentjes voor de wieg, buggy, park, eetstoel, kleuterfiets, babyspeelgoed… Het moest er eens van komen. Ik heb van mijn hart een steen moeten maken, nog een baby komt er toch niet meer. Ook zaken die door de vorige eigenaars op zolder werden bewaard hebben we naar het containerpark gebracht, ze zullen het geweten hebben dat we er zijn gepasseerd! Eens alles opgeruimd konden we starten met het isoleren van het dak. De eerste 2 rijen isolatieplaten zetten ging heel vlot, maar dan begon het prutswerk. Volgens mij is er geen enkele rechte muur in ons hele huis te vinden. De rijen opvullen tot de balk was dus niet simpel, meten en hermeten, snijden en bijsnijden en achteraf de spleten opvullen met isolatieschuim. Maar we hebben het uiteindelijk samen tot een goed einde kunnen brengen: de isolatie staat er tegen! De zonnepanelen zijn, met de nodige problemen, geplaatst geraakt, maar daarvoor zijn ze maar liefst 4 keer moeten langskomen! Die mensen blijken niet te snappen dat ook anderen moeten werken en hiervoor dus vrij moeten nemen! Maar eind goed, al goed, ze zijn geplaatst, ze werken en de elektriciteitsmeter draait achteruit op het moment dat er veel zon is!
En omdat de boog niet altijd gespannen kan staan zijn we met de meisjes naar de boekenbeurs gegaan… Hun boekjes zijn gesigneerd door de weledele muis Geronimo Stilton himself en wij hadden een leuke babbel met Luc Deflo.
Elli.
En omdat de boog niet altijd gespannen kan staan zijn we met de meisjes naar de boekenbeurs gegaan… Hun boekjes zijn gesigneerd door de weledele muis Geronimo Stilton himself en wij hadden een leuke babbel met Luc Deflo.
Elli.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Opvoeding van baby tot tiener
